Nastanak, organizacija i rad Saveza antifašista (i Društva za istinu o Narodnooslobodilačkoj borbi) postavljeni su na dva osnova: značaju i poukama iskustva NOBa tokom i nakon ratova u devedesetim godinama kao i savremenim tendencijama građanski opredeljenih antifašističkih krugova. Suočeni sa formalizacijom i “starenjem” ideologije NOBa kroz procese tradicionalizacije i ritualizacije produkovanih od strane državnog aparata, rastom nacionalističke paranoje i fašističkog pustošenja koje je sledilo, Društvo za istinu o NOB i Savez antifašista dosledno su produkovali i reprodukovali argumentaciju koja se suprotstavljala pre svega minimiziranju fašističkih pojava kroz restriktivno tumačenje fašizma i nacizma - kao problema vezanih isključivo za italijansko i nemačko društvo sredinom XX veka, problema rešenih i prevaziđenih u II svetskom ratu.

U svojim saopštenjima Društvo i Savez često su se bavili savremenom praksom fašističke ideologije, ispadima i   svrstavanjima ovdašnjih i zvaničnika drugih evropskih država uz fašističke trendove i tradicije. U saopštenjima se insistiralo na zakonskim i moralnim normama, na pitanju mera koje su preduzimane ili sumnjama da li je policija sposobna da se suprotstavi ovim pojavama? Poraz borbe radničke klase za socijalnu pravdu kao preduslov fašizacije društva nije bila tema bavljenja Društva i Saveza iako se nameće kao nezaobilazna u procesu tranzicije. Možda nije ni čudno što se Savez danas susreće i sa tezama da je antifašizam “negacionistički i nepopularan termin” koji se poistovećuje sa komunizmom i da ga je zbog toga potrebno preformulisati, da ne bi “u percepciji prosečnog građanina budio odbojne asocijacije” (citat iz rasprave na održanoj tribini).

Ako je jasno da je danas u krizi upravo interpretacija istorijske i političke suštine pobede NOB-a kao pružanje šanse obespravljenim slojevima društva kroz potpuno oslobođenje - i od okupatora i od eksploatatora - promena imena Društva u Savez antifašista deluje relativizirajuće upravo u odnosu na istinu o NOBu. Ukratko, kao i neke druge građanske antifašističke inicijative, kao da i ova izbegava da fokusira pitanje da li je socijalna pravda konstitutuivni deo antifašističke ideologije? Potiskivanje istine o NOB-u kroz preimenovanje ulica i promenu školskih nastavnih programa zasniva se upravo na tezi da je u Srbiji bilo više antifašističkih pokreta od kojih je NOB samo jedan. Ta teza previđa da je četnički pokret i sam po sebi jedan fašistički pokret – zasnovan na ideologiji krvi i tla, samo bez elemenata modernosti (zbog toga su dostignuća gasne komore ili krematorijuma bila u datim uslovima još uvek na svojim “domaćinskim”, manufakturnim osnovama - kame i ražnja). Četnički pokret je odustao od borbe protiv okupacije upravo kada je uvideo da sa okupatorima ima zajedničku ideološku i političku plaformu.

Ekonomsko i proizvodno okruženje seljaka i proletera koji su vodili partizanski rat je jedno od ključnih u razumevanju samih uslova antifašističke borbe, jer pitanje je kakva je to oslobodilačka borba ako ne podrazumeva i borbu za oslobođenje rada. Dovoljno je pomenuti ulogu Svetske banke u produbljivanju jaza između bogatih i siromašnih jugoslovenskih republika i posledice koje je taj jaz proizveo u ratovima za jugoslovensko nasleđe. Smisao antifašističke, kao i sam pojam narodnooslobodilačke borbe su u tranziciji od socijalizma u kapitalizam morali biti potisnuti, brišući razlike između antifašističkog policy-ja, dakle policijskih ili kaznenih mera i politike antifašizma.